سه‌شنبه 10 تیر 1393 12 تیرماه 1367؛ سقوط هواپیمای مسافربری ایران توسط آمریکا


در طول جنگ تحمیلی دخالت کشورهای بیگانه و مخصوصاً دخالت‌های ایالات‌متحده عاملی برای افزایش مدت و شدت جنگ بود. هر چند آمریکا در ابتدای جنگ ایران و عراق، اعلام بی‌طرفی کرد ولی واضح بود که پیروزی کشورمان در جنگ، هم‌پیمانان اقتصادی و امنیتی این کشور را به مخاطره خواهد انداخت. بنابراین در ابتدای جنگ، حمایت از عراق در دستور کار مقامات آمریکایی قرار گرفت. بعد از فتح خرمشهر در سال 61 نگرانی‌ها از آینده جنگ در اردوگاه غرب بیشتر شد و حتی در دوران جنگ سرد، ایالات‌متحده حاضر شد با شوروی در خصوص کمک به عراق به توافق‌هایی دست یابد.

اما در کنار سیاست مهار جمهوری اسلامی ایران، عامل دیگری که برای منافع آمریکا خوشایند نبود گران شدن بهای نفت به واسطه افزایش ناامنی‌ها در خلیج‌فارس بود. بنابراین افزایش طول مدت جنگ از لحاظ اقتصادی و برخی ناامنی‌ها برای آمریکا توجیه قابل قبولی نداشت. از این رو راهبرد تلاش برای پایان دادن به جنگ به نحوی که متحد آنها یعنی عراق متضرر نشود در دستور کار قرار گرفت. در همین ارتباط سعی می‌شد در پیشنهادهای صلح، اشاره‌ای به کشور متجاوز نشود و همین عامل باعث شد مقامات کشورمان با وجود قبول داشتن صلح، اجرا شدن پیشنهادهای سازمان ملل را به ضرر منافع کشورمان ارزیابی کنند.

در این شرایط در دوازدهم تیرماه 1367 شمسی، و با هدف تحریک کشورمان به اقدامی مشابه، یا اعمال فشار جهت تن دادن به صلح با شرایط خاص، هواپیمای مسافربری کشورمان که از بندرعباس عازم دبی بود، بر فراز آب‌های نیلگون خلیج‌فارس مورد اصابت ناو آمریکایی «یو اس اس وینسنس» آمریکا قرار گرفت و همه 298 خدمه و مسافر هواپیما از جمله 66 کودک، 53 زن و 46 تن تبعه کشورهای خارجی کشته شدند. (سایت تابناک، 12/4/90: 174525) هر چند ناخدای ناو آمریکایی علت این جنایت ضد بشری را بی‌اطلاعی از ماهیت واقعی هواپیما بیان کرد ولی با توجه به تجهیزات پیشرفته مستقر در ناو، این بهانه باعث اغنای افکار عمومی نشد. مقامات کشورمان نیز در پاسخ به این اقدام، از راه سازمان‌های بین‌المللی و دادگاه لاهه طرح شکایت کردند و به نظر می‌رسد آمریکایی‌ها انتظار داشتند تا کشورمان اقدامی مشابه انجام دهد تا آنها همانند جنگ جهانی دوم وارد عمل شده و اقدامات مخرب‌تری را انجام دهند که نقشه آنها عملی نشد.
 
امتیاز دهی
 
 

بيشتر